Mèngu di mari
Culthivu frutti di mari e li rigaru…
Cu la méa barcha da la véra bianca
tèndu la randa abà ch’è giunta séra
affundèndi e dèndi vóltha l’òndi azzurri
comu un assulchadòri cu’ la tèrra.
Si è luna bòna m’appròntu a siminà:
n’accógliu isthèlli da zéru e poi l’ipagliu
inciarèndi lu mèu campu trimuranti
di sèmini d’isthèlli che lu granu.
Che fògghi di lu mezzaòsthu
paimmi di prata crésciarani
da li dòzzi indattari di ròcca,
da rigarà a ca ha incucciaddu mari gròssu
affarrèndisi cun pòipi che muntagni,
cun draghi da li simbianti umani,
e abà aisétta lu chiétu e lu sirènu.
Cussì, cumènti in terra, paru paru!
Pa chissu vògliu assè mèngu di mari:
aggi’auddu lu digógliu e lu misthrari
affruntèndi a dènti isthrinti l’òndi,
affundèndi a mara gana li rimpianti.
Inde un gòzzu di résina di pièntu
abà navigu cu’ la méa sirèna;
m’incanta lu so’ cantu
e fazi sì, s’aggiu la mènti isthracca,
ch’eu no zi làmpia l’ulthimi illusiòni
chi mi résthani abà ch’è giunta séra:
li me’ isthèlli di mari.